Η 8η του Μάρτη καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στη μνήμη των εργατριών στα κλωστοϋφαντουργεία και ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, που ξεσηκώθηκαν στις 8 του Μάρτη του 1857 για να διεκδικήσουν «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, ισομισθία με τους κλωστοϋφαντουργούς και τους ράφτες». Εκείνη την εποχή οι γυναίκες εργάζονταν 16 ώρες την ημέρα και με μισθούς πολύ χαμηλότερους από αυτούς των κλωστοϋφαντουργών. Οι διαδηλώσεις και οι απεργίες αυτές πνίγηκαν στο αίμα από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Το 1910 η Κλάρα Τσέτκιν, διεθνής προσωπικότητα του Κομμουνιστικού Κινήματος, προτείνει στη Β ́ Διεθνή Συνδιάσκεψη Σοσιαλιστριών Γυναικών την 8η του Μάρτη ως Διεθνή μέρα γυναίκας για να αποδοθεί έτσι φόρος τιμής στις πρωτοπόρες εκείνες γυναίκες.
Η ημέρα αυτή είναι μέρα έπαλξης και αγώνα για την ισοτιμία των γυναικών και όχι μια μέρα γιορτής και διασκέδασης του γυναικείου φύλου, όπως καλλιεργεί η κυρίαρχη σημερινή τάξη πραγμάτων.

Τα glamour πρότυπα γυναικών επιχειρηματιών, που παρουσιάζονται, δεν αφήνουν τις γυναίκες να κατανοήσουν την ουσία του προβλήματος της ισοτιμίας, αλλά σπρώχνουν τις γυναίκες στη γυναικεία έκδοση του «αμερικάνικου ονείρου».

Τα λαϊκά στρώματα των γυναικών είναι αυτά που βι

νουν στο πετσί τους, περισσότερο από κάθε άλλο, τις συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Τα διάφορα νεοφιλελεύθερα μέτρα που προωθούνται παγκοσμίως είναι και αυτά που ενισχύουν την ανισότητα παρά τις διάφορες προσπάθειες για βελτίωση της βιτρίνας.

Στην Κύπρο το γυναικείο κίνημα πέτυχε με τους αγώνες του σπουδαίες κατακτήσεις για τη γυναίκα, για τη θέση της στην κοινωνία και τα δικαιώματά της. Η κατάργηση του θεσμού της προίκας, η αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου, η ψήφιση του νόμου για ισότητα και ισομισθία, η ίση πρόσβαση στην εργασία, η βελτίωση της νομοθεσίας για την προστασία
της μητρότητας, η αύξηση της άδειας μητρότητας και γονικής άδειας και η πρόληψη της αντιμετώπισης της βίας στην οικογένεια, φέρουν ανεξίτηλη τη σφραγίδα της. Όλα αυτά τα κεκτημένα δυστυχώς τα τελευταία χρόνια γίνονται έρμαια στις ορέξεις των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Ο δρόμος, όμως, δεν τελειώνει εδώ και ο αγώνας συνεχίζεται με τελικό στόχο την πλήρη ισοτιμία μεταξύ γυναίκας και άντρα. Οι νέοι πρέπει να βρίσκονται στην πρωτοπορία του αγώνα για τη χειραφέτηση της γυναίκας, μακριά από κάθε είδους διάκριση και εκμετάλλευση.