55 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, από τη Χούντα των συνταγματαρχών. Το αυταρχικό και πάνω από όλα αντικομμουνιστικό καθεστώς που εδραιώθηκε με το πραξικόπημα ήταν η κορύφωση του κινήματος που δημιουργήθηκε μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Αφορμή του ήταν για τους πρωτεργάτες του η πιο ουσιαστική διαχείριση του κομμουνιστικού κινδύνου αφού το κράτος, σύμφωνα με αυτους, ήταν ανίκανο να τον αναλάβει. Αντιλαμβανόμαστε ωστόσο ότι στη ρίζα του αυτό το πραξικόπημα είχε να κάνει με τις αντιθέσεις μεταξύ της άρχουσας τάξης της χώρας που ήθελε να επιβληθεί της εξουσίας που ασκούσε η βασιλεία. Επιπλέον, στόχος του ήταν να συντρίψει τη δύναμη που όλο ένα και περισσότερο αποκτούσε η λαϊκή τάξη, λόγω του ότι αναζητούσε ριζικές αλλαγές και μέτρα για την καθημερινότητά της.

Η στρατιωτική δικτατορία, που επιβλήθηκε την 21η Απριλίου του 1967, διήρκησε επτά χρόνια και εδραιώθηκε βασιζόμενη στη βία. Συλλήψεις, εξορίες, φυλακίσεις και βασανισμοί ήταν μερικά από τα μαρτυρία τα οποία υπέστησαν οσοι τάσσονταν κατά της.

Η δικτατορία απαγόρευσε τη λειτουργία πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της νεολαίας, διέλυσε συνδικαλιστικούς και φορείς και απαγόρευσε τις συναθροίσεις. Κάθε λογής κινητοποίηση έληγε με αιματοχυσία. Μαύρη εποχή σημείωσαν οι τέχνες και τα γράμματα αφού το καθε έργο υπόκειτο σε λογοκρισία.

Ο λαός ωστόσο, δεν έμεινε αμέτοχος. Η αντίσταση των συλληφθέντων καθώς και η οργάνωση αντιδικτατορικού κινήματος που στηριζόταν στις νωπές ακόμα μνήμες από τον ΒΠΠ αλλά και του εμφυλίου, οδήγησαν σε εξέγερση του λαού.
Με κορυφαία την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, και μετά την προδοσίας της Κύπρου, η χούντα στις 23 Ιούλη του 1974 κάτω από την πίεση του αντιστασιακούς, κατέρρευσε, αφήνοντας την εξουσία στους αστούς πολιτικούς, μετά την γνωστή συμφωνία ανάμεσα στη Χούντα, τον αστικό πολιτικό κόσμο και τους Αμερικάνους.

55 χρόνια μετά καταδικάζουμε τη δικτατορία όχι μόνο γιατί το καθεστώς αυτό ήταν άκρως αντιδημοκρατικό στερούσε τα δικαιώματα των πολιτών με αντίθετη άποψη αλλά και γιατί το νησί μας μετρά ακόμα τις πληγές που άφησε η Χούντα μαζί με το ΝΑΤΟ, πάνω του. Η Τουρκική εισβολή χωρίς τη βοήθεια του προδοτικού πραξικοπήματος δε θα είχε συμβεί και εξ αιτίας της μετράμε πλέον 48 χρόνια κατοχής.

Οι απόγονοι του φασισμού, και νοσταλγοί της χούντας, φοράνε σήμερα την μάσκα των σωτήρων και κάτω από κινήματα φασιστικά που περιστασιακά ενδυναμώνονται, όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο, έχουν αποθρασυνθεί. Νομίζουν ότι δε θυμόμαστε και ότι ξεχνάμε τις επιπτώσεις του μισανθρωπισμού τους και της μισαλλοδοξίας τους.

Σ’ αυτούς τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, ως ΔΚΚΦ Προοδευτική Θεσσαλονίκης συμμετέχουμε και θα συμμετέχουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Με φάρο τους αγώνες των συντρόφων που θυσιάστηκαν και αφιέρωσαν τη ζωή τους στο ξερίζωμα του φασισμού, συνεχίζουμε να παλεύουμε και ξέρουμε ότι οι αγώνες μας δεν είναι μάταιοι. Ο αγώνας για δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, χειραφέτηση των εργαζομένων και ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων και της νεολαίας δεν τελειώνει ποτέ!