Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, γεννήθηκε στο χωριό Κελλλάκι της επαρχίας Λεμεσού. Ζυμωμένος μέσα στα σπλάχνα της εργατικής τάξης βίωσε το αποτρόπαιο πρόσωπο του καπιταλισμού  και της εκμετάλλευσης στην Κύπρο επί Αγγλοκρατίας. Οι αντίξοες συνθήκες της εποχής δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει τις σπουδές του και τον ανάγκασαν να ξενιτευτεί για να δουλέψει ως εργάτης, τελικά, στο Λονδίνο. Το 1932 κατατάχτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας. Ασπάστηκε την επαναστατική ιδεολογία του Μαρξισμού – Λενινισμού και παρέμεινε πιστός στρατιώτης της εργατικής τάξης μέχρι το τέλος.

Το 1936 εντάχθηκε εθελοντικά  μαζί με άλλους Κύπριους κομμουνιστές στις Διεθνείς Ταξιαρχίες και πολέμησε στον Ισπανικό Εμφύλιο, στον οποίο και τραυματίστηκε. Με την έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έσπευσε να εγγραφεί εθελοντής για να πολεμήσει τον χιτλεροφασισμό. Λόγω της κλονισμένης υγείας του στην ιατρική εξέταση απορρίφθηκε, αλλά με επιμονή έγινε δεκτός στην αντιαεροπορική άμυνα, και σε όλη τη διάρκεια του πολέμου προσέφερε με αυταπάρνηση τις υπηρεσίες του. Ο ίδιος είχε ήδη ενταχθεί στις γραμμές του ΚΚΚ-ΑΚΕΛ, όπου και δραστηριοποιούνταν στο παράρτημά του στο Λονδίνο, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δράση του.

Μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Παπαϊωάννου επέστρεψε στην πατρίδα μετά από οδηγίες του Κόμματος για την ανάληψη της διεύθυνσης της πρώτης καθημερινής εφημερίδας του κόμματος με τίτλο «Δημοκράτης». Οκτώ μήνες μετά επρόκειτο να αναλάβει καθήκοντα Κεντρικού Οργανωτικού Γραμματέα της Κ.Ε. του κόμματος. Μέσα σε αυτά τα δυσοίωνα χρόνια  της παρανομίας, των διώξεων και του απελευθερωτικού αγώνα του νησιού μας, ο Εζεκίας αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στο κόμμα του και στη τάξη που εκπροσωπούσε, την εργατική και αγροτική, και το 1949 στο ιστορικό 6ο Συνέδριο του Κόμματος εκλέγηκε στο πόστο του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του. Στα χρόνια μέχρι και την ανεξαρτησία της Κύπρου φυλακίστηκε από τους Βρετανούς αποικιοκράτες, έζησε στην παρανομία, όμως μέσα από τη δράση του ως Γ.Γ. οδήγησε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του στη μαζικοποίηση του κόμματος και την άμεση σύνδεσή τόσο με τους σκληρούς συνδικαλιστικούς αγώνες της εποχής, όσο και με τον απελευθερωτικό αγώνα του λαού μας για αυτοδιάθεση από τον αγγλικό ζυγό.

Στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν την κουτσουρεμένη ανεξαρτησία, ο Παπαϊωάννου πρωτοστάτησε στον αντικατοχικό αγώνα του λαού μας μετά το 1974, κατατάσσοντας το ΑΚΕΛ σε ισχυρή πολιτική δύναμη του τόπου.

Ήταν ένας ηγέτης πρώτος μεταξύ ίσων στην καθοδήγηση των εργαζομένων στους αγώνες για κατακτήσεις σε όλους τους τομείς της ζωής, τον πολιτικό, τον οικονομικό, τον κοινωνικό, τον πολιτιστικό. Με ολοκληρωτική αφοσίωση στο Κόμμα μας, το ΑΚΕΛ αλλά και στο λαό, έζησε ως υποδειγματικός κομμουνιστής. Έταξε σκοπό της ζωής του να δίνει και είχε μια καρδιά που όσο έδινε τόσο μεγάλωνε.

Η ζωή και το έργο του «Πάπη», του ιστορικού ηγέτη του ΑΚΕΛ και της κυπριακής Αριστεράς, αποτελεί για όλη τη νέα γενιά παρακαταθήκη για νέες διεκδικήσεις αλλά και πρότυπο στάσης ζωής. Εμείς ως ΕΔΟΝίτες έχουμε χρέος προς τον Εζεκία, να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος αυτό τον αγώνα, μέχρι την τελική νίκη των λαών, μέχρι την μέρα που θα δούμε ξανά την Κύπρο ελεύθερη και επανενωμένη, χωρίς στρατεύματα και οδοφράγματα, έτσι όπως θα την ονειρευόταν και ο Εζεκίας. Μέχρι τη μέρα που θα ανατείλει μια για πάντα η κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η σοσιαλιστική.