«ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ  ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΟΧΙ ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΡΘΩ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΚΙ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ»

Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτώβριου 1937. Από πολύ μικρός ήξερε ότι είχε κλίση στη μουσική. Από τα επτά του κιόλας χρόνια ήθελε να ασχοληθεί με την εκμάθηση της μουσικής κι έτσι ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί, ενώ μετά κατέληξε στην κιθάρα. Αποφοιτώντας από το γυμνάσιο το 1995 πάει στην Αθήνα όπου εκεί άρχισε να φοιτά σε διάφορες σχολές που όμως δεν του κέντριζαν  το ενδιαφέρον μιας και άνηκε ολοκληρωτικά στη μουσική .Έτσι  το 1960 αποφασίζει να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μουσική του εξέλιξη. Κάπως έτσι ξεκινά και η προσπάθεια του μουσικοσυνθέτη να επιβιώσει. Η ενασχόλησή του με διάφορα επαγγέλματα πέραν της μουσικής  ήταν αναπόφευκτη για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.

Το 1961 γίνεται ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος στον Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής. Εκεί  έρχεται σε επαφή με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μαρία Φαραντούρη ,Μίκη Θεοδωράκη και πολλούς άλλους. Μάλιστα οι γνωριμίες του Μάνου Λοΐζου μέσα από αυτό τον σύλλογο του έδωσαν καθοριστικές ευκαιρίες για την καριέρα του. Ο Μίκης Θεοδωράκης του δίνει την ευκαιρία να διευθύνει την χορωδία στην παράσταση «Όμορφη πόλη», όπου φυσικά ο Μάνος Λοΐζος τα βγάζει εις πέρας με μεγάλη επιτυχία. Έπειτα γνωρίζει τον Μίμη Πλέσσα που τότε εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, ο οποίος του δίνει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με μια δισκογραφική εταιρία και να ξεκινήσει εκεί  με την πρώτη ηχογράφηση δικού του τραγουδιού, «Το τραγούδι του δρόμου» 1962. Η συναναστροφή του με αυτούς τους καλλιτέχνες δεν τον επηρέασε μόνο στην μουσική του αλλά και στις πολιτικές του αναζητήσεις. Τα «Νέγρικα», ο σπουδαίος αυτός κύκλος τραγουδιών του Μάνου Λοΐζου (σύνθεση) και του Γιάννη Νεγρεπόντη (στίχοι), αποτελούν καρπό των πολιτικών και μουσικών αναζητήσεων των δύο δημιουργών αλλά και του εξαιρετικά φορτισμένου πολιτικού κλίματος των μέσων της δεκαετίας του ’60, που σφραγίστηκε από δυναμικούς φοιτητικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Σε αυτόν τον κύκλο τραγουδιών, που αναφέρεται στον αγώνα επιβίωσης των μαύρων της Αμερικής, βρίσκουν καλλιτεχνική έκφραση η ιδεολογική του στράτευση στα ιδανικά του κομμουνισμού, η ευαισθησία του σε ότι αφορά τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους, η αλληλεγγύη του στους αγωνιζόμενους σε όλο τον κόσμο για ισότητα και αξιοπρέπεια.

Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται τη Μάρω Λήμνου Λοΐζου  και ένα χρόνο αργότερα  γεννιέται η κόρη τους Μυρσίνη. Τα χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης του τα βιώνει πολύ δημιουργικά, καθώς γράφει μουσική για θέατρο και κινηματογράφο.

Τα χρόνια από το 1960 και έπειτα  ήταν κρίσιμα για τον Ελληνικό λαό. Κατά  τη διάρκεια της δικτατορίας ο Μάνος μπήκε πολλές φορές στο στόχαστρο των αρχών για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις. Το 1967 γίνεται το πραξικόπημα και πολλοί ήταν οι καλλιτέχνες που είχαν υποστεί συλλήψεις και βασανιστήρια. Έτσι ο Μάνος Λοΐζος καταφεύγει για λίγο στην Αγγλία. Η αγάπη του για την Ελλάδα τον κάνει να επιστρέψει 6 μήνες αργότερα. Βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του Λευτέρη Παπαδόπουλου όπου κυκλοφορούν μαζί τον πρώτο του δίσκο «Ο σταθμός» το 1968. Τραγούδια όπως το «Τσε» και  «πρώτη Μαΐου»  τα οποία δούλευε τότε, δεν μπόρεσε  να τα κυκλοφορήσει  λόγω της λογοκρισίας. Τα τραγούδια του αυτά ήταν αντιστασιακά,  με πολιτικά μηνύματα και μιλούσαν για τον φασισμό και την καταπίεση που βίωναν στα χρόνια της Χούντας.

Λίγα χρόνια  μετά, το 1973 ανήμερα της Λαϊκής εξέγερσης του πολυτεχνείου συλλαμβάνεται μπροστά στα μάτια της κόρης του, μένει κρατούμενος για  9 μέρες και εν τέλει ελευθερώνεται. Με την πτώση της χούντας πλέον είχε την δυνατότητα να κυκλοφορήσει τα τραγούδια του .

Στις 11 Οκτωβρίου το  1981 εισάγεται στο νοσοκομείο με διάφορα προβλήματα στην υγεία του. Γενικά έζησε μια έντονη ζωή γεμάτη περιπέτειες, καταχρήσεις και αλκοόλ. Βγαίνει από το νοσοκομείο μετά από λίγες μέρες  και κυκλοφορεί τον τελευταίο του δίσκο «Γράμματα στην αγαπημένη ». Ωστόσο η κατάσταση της υγείας του εξακολουθεί να είναι κρίσιμη έτσι αναγκάζεται να πάει στην Μόσχα για εξετάσεις. Εκεί δεν τα καταφέρνει και πεθαίνει στις 17 Σεπτεμβρίου 1982.

Ο Μάνος Λοΐζος πορεύθηκε πλάι στο ΚΚΕ, παλεύοντας για μια δίκαιη κοινωνία. Ο ίδιος δήλωνε«Πρέπει να υπάρχει στρατευμένη τέχνη, γιατί μέσα στο δρόμο αυτής της σχολής μπορούν να βγουν αριστουργηματικά έργα. Αλλά το πιο σπουδαίο είναι ότι η στρατευμένη τέχνη είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στις χιλιάδες των φτωχών παιδιών που πεινάνε, αγωνίζονται και σκοτώνονται καθημερινά».

Αν και έφυγε νωρίς ο Μάνος Λοΐζος άνοιξε καινούργιους, πρωτόγνωρους δρόμους και κατάφερε μέσα από την τέχνη του να ασκήσει επιρροή όχι μόνο στην κοινωνία του τότε αλλά και στην κοινωνία του σήμερα .Μας έμαθε πάνω απ όλα πως η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει αρκεί να συνεχίσουμε να παλεύουμε με τον ίδιο ζήλο για τα δικαιώματα, τα ιδανικά και τις αξίες μας.

Μορφωτικό Γραφείο
17/9/2021