«Χρυσή κλωστή και βελονιά, ποιος θα δικάσει τον φονιά»

15 Ιουλίου 1974 είναι η μέρα που σημαδεύτηκε από την μεγαλύτερη προδοσία στην σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Είναι η μέρα όπου η παράνομη και τρομοκρατική οργάνωση ΕΟΚΑ Β’ μαζί με τη χούντα των Αθηνών, χρησιμοποιώντας μονάδες της εθνικής φρουράς, κινούνται ενάντια στη Δημοκρατία. Επιτίθενται ταυτόχρονα στο προεδρικό μέγαρο και σε άλλους σημαντικούς στόχους όπως το αρχηγείο της αστυνομίας, το αεροδρόμιο Λευκωσίας, στρατόπεδα του Εφεδρικού και το ΡΙΚ. Σκοπός του προδοτικού πραξικοπήματος ήταν η βίαιη ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου και η διχοτόμηση της Κύπρου. Δημοκρατικοί πολίτες πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση στους πραξικοπηματίες, χωρίς όμως να καταφέρουν να τους ανακόψουν.  Πέντε ημέρες μετά την προδοσία, οι Τούρκοι εισβάλουν στην Κύπρο, αφού τους έχει δοθεί απλόχερα η αφορμή για στρατιωτική επέμβαση.

Τραγική ειρωνεία αποτελεί το γεγονός πως οι αυτοαποκαλούμενοι πατριώτες ήταν αυτοί που συνειδητά έδωσαν ένα τόσο βαρύ χτύπημα στην ήδη κλονισμένη ισορροπία του νησιού όντας πρόθυμοι να πουλήσουν την μισή τους πατρίδα για να ευοδωθούν στην ουσία ξένα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Ήταν οι ίδιοι που όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο έτρεξαν να κρυφτούν, την ίδια ώρα που ο λαός, ανάμεσά του και μέλη της ΕΔΟΝ, του ΑΚΕΛ και του λαϊκού κινήματος μπήκαν στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση του νησιού.

Το φασιστικό πραξικόπημα λανθασμένα παρουσιάζεται από κάποιους ως τυχαίο γεγονός αφού αποτελεί προϊόν μακροχρόνιας μελέτης και σχεδιασμού του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ, που βρήκε πρόθυμες τις  εθνικιστικές οργανώσεις στην Κύπρο, να το υλοποιήσουν. Η προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας από τα πρόσωπα που έστρωσαν  τον δρόμο για την εισβολή του Αττίλα δεν μπορεί να διαγράψει από τη μνήμη του λαού τα πραγματικά γεγονότα. Ο λαός γνωρίζει ποιοι πρόδωσαν την πατρίδα τους έχοντας ως σκοπό την διχοτόμηση και διπλή ένωση του νησιού και θα αγωνίζεται πάντα για την δικαίωση του τόπου μας και όσων αγωνίστηκαν για την υπεράσπισή του ενάντια στο φασισμό της ΕΟΚΑ Β’ και της Τουρκικής εισβολής.

Σαράντα έξι χρόνια μετά την προδοσία οι πληγές είναι ακόμη ανοικτές, οι μνήμες ανεξίτηλα σημαδεμένες και οι εκτελεστές του πραξικοπήματος ατιμώρητοι. Κι έτσι κάθε πρωί της 15ης Ιουλίου οι σειρήνες ηχούν θυμίζοντας την τραγωδία μιας χώρας που προδόθηκε εκ των έσω και θυσιάστηκε στον βωμό του ιμπεριαλισμού. Ο λαός όμως πάντα θα καταδικάζει τους εκτελεστές του πραξικοπήματος αφού δεν δύναται να ξεχάσει την προδοσία, και πάντα θα αγωνίζεται για δικαίωση και επανένωση της πατρίδας μας.