Κατόπιν απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2000, η 20η Ιουνίου, καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων και τιμήθηκε για πρώτη φορά το 2001, με αφορμή τα 50 χρόνια από την υπογραφή της «Συνθήκης για το καθεστώς των προσφύγων».

Το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις χώρες τους, εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητα τους ή τη μη συμμετοχή τους σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα.

Στις βάρκες της «ελπίδας» αναγκάζονται καθημερινά να επιβιβαστούν οικογένειες, ασυνόδευτα παιδιά, κόσμος χτυπημένος από τους πολέμους, αναζητώντας μια δεύτερη ευκαιρία για ζωή. Ζωή που τους στέρησε και στερεί ακόμη η καπιταλιστική κρίση, που οδηγεί σε ανακατατάξεις μεταξύ των ιμπεριαλιστών και προωθεί μεγαλύτερη στρατικοποίηση, βία και ακόμα περισσότερα πολεμικά ξεσπάσματα.

Αρχές, όπως αυτή της μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις ανεξαρτήτων κρατών, η αρχή του απαραβίαστου των συνόρων, ο σεβασμός της εδαφικής ακεραιότητας και η απαγόρευση χρήσης βίας, παραβιάζονται συνεχώς αφού υπόκεινται στην αυθαιρεσία της εκάστοτε ιμπεριαλιστικής δύναμης που αποφασίζει να επέμβει.

Οι καθημερινοί πνιγμοί στις θάλασσες της Μεσογείου δεν συγκινούν πλέον κάποιους αφού αντιλαμβάνονται το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων σαν απλή στατιστική ή σαν είδηση που θα την προσπεράσουν στο νυκτερινό δελτίο ειδήσεων την ίδια ώρα που μια άλλη μερίδα ανθρώπων νιώθουν θυμό και αγανάκτηση για όλους αυτούς που ευθύνονται γι’ αυτή την κατάσταση.

Είναι ένας ντροπιαστικός και απαράδεκτος απολογισμός, που έρχεται ως αποτέλεσμα των συνεπειών της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των κυρίαρχων δυνάμεων του πλανήτη. Πολιτική, που θυσιάζει στο βωμό των επεκτατικών διαθέσεων και του συμφέροντος, ανθρώπινες ζωές.

Ως Προοδευτική Θεσσαλονίκης, γνωρίζουμε πολύ καλά και δεν ξεχνούμε ποιοι και γιατί προκαλούν τους πολέμους  αναγκάζοντας  τους ανθρώπους να γίνουν πρόσφυγες. Εξ άλλου ως λαός το νιώσαμε στο πετσί μας το 1974, όταν 200 χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίστηκαν εντός της χώρας μας ενώ άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το νησί και να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες. Το βλέπουμε ακόμα και σήμερα μπροστά μας, όταν φτάνουν στην Κύπρο δεκάδες πλοιάρια με πρόσφυγες.

Ως η νέα γενιά του τόπου, ορθώνουμε το ανάστημά μας και αντιστεκόμαστε ενάντια σε όλες τις αιτίες που γεννούν τους πολέμους και την προσφυγιά, ενάντια στον Ιμπεριαλισμό. Απαιτούμε όπως η Κύπρος αγκαλιάσει και προσφέρει στους πρόσφυγες ένα καλύτερο αύριο, απαλύνοντας αν μη τι άλλο, τον πόνο του ξεριζωμού.

«Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη.

Ούτε και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ‘ναι, μα εξορία.»

 Μπέρτολτ Μπρέχτ

Γραφείο Τύπου 
20/6/20