Κυπριακό

Όσο συνεχίζεται η κατοχή και η διαίρεση του νησιού μας, το Κυπριακό θα είναι η πρώτη προτεραιότητα για το Λαϊκό Κίνημα και την Προοδευτική Κίνηση Φοιτητών. Για 42 χρόνια η Προοδευτική Κίνηση Φοιτητών, με την ίδια συνέπεια βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αντικατοχικού αγώνα για τη λευτεριά και την επανένωση. Για 42 χρόνια η Προοδευτική Κίνηση Φοιτητών, πορεύεται αταλάντευτα με σταθερές αξίες και ξεκάθαρες θέσεις για τη δικαίωση του λαού μας, πράγμα που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε ο ρόλος του φοιτητικού κινήματος είναι να στέλλει καθημερινά με τη δράση του μηνύματα μέσα κι έξω από την Κύπρο, πως δε θα δεχτούμε ποτέ το Κυπριακό να μπει στο αρχείο των διεθνών δυνάμεων ως άλυτο. Ταυτόχρονα, σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να δεχτούμε το Κυπριακό να λυθεί με τους όρους των ιμπεριαλιστών ή της κατοχικής Τουρκίας, αλλά ούτε πρόκειται να συμβιβαστούμε ποτέ με τη διχοτόμηση.

Τυχόν συμβιβασμός με την κατοχή και τη διχοτόμηση, θα σήμαινε δικαίωση του δίδυμου εγκλήματος του 1974, όπως το σχεδίασε ο νατοϊκός ιμπεριαλισμός και το εκτέλεσε η Χούντα και η ΕΟΚΑ Β’ με το πραξικόπημα και ο τουρκικός Αττίλας με την εισβολή. Οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες που βρίσκει ο Λαός μας στον αγώνα του, δεν πρέπει να μας απογοητεύουν, αλλά να μας πεισμώνουν. Η επιλογή μας είναι η συνέχιση του αγώνα, με συνέπεια στις αρχές και στα συμφωνηθέντα, με ρεαλισμό και πίστη στις δυνάμεις μας και διάθεση συμβιβασμού με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και όχι συμβιβασμού με τη διαίρεση, την κατοχή και τον ιμπεριαλισμό.

Το Κυπριακό είναι πρόβλημα κατάφωρης παραβίασης βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη του ΟΗΕ. Είναι θέμα παραβίασης της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών τόσο των Ελληνοκυπρίων, όσο και των Τουρκοκυπρίων. Είναι θέμα εθνικού ξεκαθαρίσματος και κλασική περίπτωση παράνομου εποικισμού. Ταυτόχρονα, το Κυπριακό είναι και πρόβλημα εξομάλυνσης των σχέσεων ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Από το 1974 και μετά, όλες οι προσπάθειες για λύση του κυπριακού προσέκρουαν στην αδιαλλαξία της Τουρκίας, στην ανοιχτή ή συγκαλυμμένη εμμονή της για λύση δύο χωριστών κρατών και στην από μέρους της διεκδίκηση δικαιωμάτων επικυριαρχίας πάνω στην Κύπρο. Η ιμπεριαλιστική νέα τάξη, κατέστησε ακόμα πιο δύσκολη την πάλη του λαού μας. Οι τουρκικές θέσεις διαχρονικά αντιμετωπίζονταν με ανοχή ή και ενθάρρυνση από νατοϊκούς συμμάχους της Άγκυρας. Είναι ασήκωτες οι ευθύνες των Αμερικανοβρεττανών στη δημιουργία και διαιώνιση του κυπριακού και για τη σταδιακή εκτροπή από τα περί Κύπρου ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Απότοκο αυτής της εκτροπής ήταν και το σχέδιο Ανάν. Για αυτό πιστεύουμε ότι ο αντικατοχικός αγώνας του λαού μας, είναι ταυτόχρονα και αντιϊμπεριαλιστικός αγώνας.

Εμείς πάντως δεν συμβιμαζόμαστε με τη διχοτόμηση. Στόχος μας είναι μια δίκαιη λύση, βιώσιμη και λειτουργική, που να βάζει τέρμα στην κατοχή και τον εποικισμό. Λύση που να αποκαθιστά την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, να καταργεί τον αναχρονιστικό θεσμό των εγγυήσεων και να αποκλείει τα όποια δικαιώματα επέμβασης στη χώρα μας από ξένες δυνάμεις. Λύση που να προνοεί αποστρατιωτικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τελικό στόχο να παραμένει η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση του νησιού με τη διάλυση των βρετανικών βάσεων. Η αποκατάσταση των βασικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων, περιλαμβανομένου του δικαιώματος των προσφύγων για επιστροφή στα σπίτια και τις περιουσίες τους, είναι επίσης απαραίτητη προϋπόθεση για τη λύση.

Στη δική μας αντίληψη για να ανοίξει ο δρόμος της λευτεριάς και της επανένωσης του τόπου πρέπει να καταλήξουμε σε μια συμφωνημένη με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας λύση ως προς την εσωτερική-συνταγματική πτυχή του κυπριακού. Εμείς είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις που ανέλαβε η πλευρά μας, με τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου μεταξύ Μακαρίου – Ντενκτάς (1977) και Κυπριανού-Ντενκτάς (1979), αλλά και στη Συμφωνία Παπαδόπουλου-Ταλάτ (8ης Ιούλη 2006) για λύση που θα προνοεί μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας από ενιαίο κράτος σε διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια, μια διεθνή προσωπικότητα και με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων όπως αυτή περιγράφεται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Για εμάς, ο μόνος τρόπος για να επιλυθεί το κυπριακό είναι μέσα από διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Παράλληλα, αναπτύσσοντας ενεργό δράση στο μέτωπο της διεθνοποίησης του προβλήματος, θέλουμε να διοχετευτούν πιέσεις προς την κατοχική Τουρκία, η οποία κρατά ο κλειδί της λύσης, ώστε να αλλάξει τη στάση της.

Η Ιστορία δικαίωσε και δικαιώνει όσους πάλεψαν και παλεύουν για να είναι η πατρίδα μας ενωμένη, λεύτερη κι ανεξάρτητη, χωρίς στρατούς κατοχής, συρματοπλέγματα κι εποικισμό. Οι σοβινιστές που ανασυντάσσονται και στις δύο κοινότητες, πρέπει να ξέρουν ότι τούτη τη φορά δεν πρόκειται να περάσουν. Η Κύπρος ξέρει, γιατί το έμαθε πληρώνοντας με το αίμα δεκάδων παιδιών της, ότι η σοβινιστική δράση εξυπηρετεί μόνο όσους θέλουν το νησί μοιρασμένο, στο πιάτο του ΝΑΤΟ. Το κυπριακό φοιτητικό κίνημα πρέπει να βαδίσει στο πλευρό του Λαού μας, στον αγωνιστικό δρόμο της ενότητας για λεύτερη κι ανεξάρτητη πατρίδα. Η Προοδευτική μαζί με το ΑΚΕΛ και το Λαϊκό Κίνημα του τόπου μας, κρατούμε τις σημαίες της Κύπρου ψηλά και βροντοφωνάζουμε ότι η Κύπρος δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ και τα παρακλάδια του, ούτε σε «μητέρες πατρίδες», ούτε σε «δυο λαούς», ούτε σε γαλάζιους και γκρίζους λύκους. Η Κύπρος ανήκει στο Λαό της!

ΝΑΙ στην ομοσπονδια- ΟΧΙ στη διχοτομηση

Η δική μας θέση για την πολιτειακή δομή της επανενωμένης Κύπρου, είναι η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, η οποία θα προκύψει με τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τα κράτη με ομοσπονδιακή πολιτειακή δομή, καταλαμβάνουν σχεδόν τη μισή έκταση του πλανήτη και σε αυτά ζει το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η κάθε ομοσπονδία έχει τις δικές τις ιδιαιτερότητες (Γερμανία, Ελβετία, ΗΠΑ, Βέλγιο), όμως όλες ανεξαιρέτως έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Κάθε ομοσπονδία αποτελείται από δύο τουλάχιστον περιφέρειες, από τις οποίες η κάθε μια έχει δικά της όργανα εξουσίας και δικές της συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Οι βασικές όμως αρμοδιότητες (οικονομία, εξωτερική πολιτική, άμυνα κλπ), που διασφαλίζουν την ενότητα του κράτους, ανήκουν στην κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Εννοείται ότι όλες οι ομοσπονδίες έχουν μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια και διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες. Η δικοινοτικότητα, όπως καθορίζεται από τον ΟΗΕ, σημαίνει ότι και οι δύο κοινότητες θα συμμετέχουν αποτελεσματικά στα όργανα και τις αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας. Η διζωνικότητα σημαίνει την ύπαρξη δύο ζωνών (ή περιφερειών, ή πολιτειών (ΗΠΑ), η επαρχιών (Καναδάς), ή καντονίων (Ελβετία), ή όπως άλλως ονομαστούν), καθεμία από τις οποίες θα διοικείται από την αντίστοιχη κοινότητα.

Η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, έχει γίνει αποδεκτή από την πλευρά μας με τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου μεταξύ Μακαρίου-Ντενκτάς το 1977 και Κυπριανού-Ντενκτάς το 1979. Είναι η λύση που υιοθετούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, πάνω στα οποία θέλουμε να βασίζεται η λύση του κυπριακού. Είναι η λύση την οποία επιδιώκουν όλες οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις από το 1974 (κατόπιν ομόφωνων αποφάσεων του Εθνικού Συμβουλίου). Είναι η λύση την οποία στηρίζουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τη συντριπτική πλειοψηφία της ε/κ κοινότητας. Η λύση αυτή έχει επιβεβαιωθεί με τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου μεταξύ Παπαδόπουλου και Ταλάτ, που προνοεί «δέσμευση για επανένωση στη βάση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας». Στη βάση αυτής διεξάγονται και σήμερα οι απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ των ηγετών των δύο κοινοτήτων, του Προέδρου Χριστόφια και του Τ/κ ηγέτη Ταλάτ. Η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία, αποτελεί το σημείο σύγκλισης μεταξύ Ε/κ και Τ/κ και το σημείο απόρριψης των δύο ακραίων τάσεων που ιστορικά καταγράφηκαν στο κυπριακό: της ένωσης ή της διπλής ένωσης και της διχοτόμησης.

Το δίλημμα που έθεσαν μπροστά μας το πραξικόπημα και η εισβολή, δεν είναι ομοσπονδία ή κάτι καλύτερο, είναι ομοσπονδία ή διχοτόμηση. Η αμφισβήτηση της ομοσπονδίας δεν είναι απλά μια ανέφικτη θέση, είναι ζημιογόνα και επικίνδυνη. Αν η ε/κ πλευρά εγκαταλείψει μία δέσμευση που έχει η ίδια έχει αναλάβει εδώ και τριάντα χρόνια, αυτό θα την καταστήσει αναξιόπιστη, πράγμα που με τη σειρά του θα δώσει τη χρυσή ευκαιρία στην Τουρκία να μεθοδεύσει πιο αποτελεσματικά την οριστική αναγνώριση του ψευδοκράτους. Μια τέτοια αυτοαναίρεση της πλευράς μας, δε θα έβρισκε κατανόηση ούτε στη διεθνή κοινότητα, αλλά ούτε από τους πιο προοδευτικούς Τ/κ.

Θεωρούμε σημαντικό κριτήριο για την αξιολόγηση των πολιτικών κομμάτων και των φοιτητικών παρατάξεων, τη συνέπεια ως προς στο στόχο αυτό. Οι εξάρσεις πατριδοκαπηλίας και η αμφισβήτηση της ομοσπονδίας στο όνομα «ευρωπαϊκών» και «εθνοπρεπών» λύσεων, μπορεί να εξυπηρετούν κάποιους στις εκλογές, αλλά δεν εξυπηρετούν την Κύπρο και την υπόθεση της επανένωσης.

Η Προοδευτική είναι η μόνη παράταξη στο φοιτητικό κίνημα, που είναι απόλυτα συνεπής στην επιδίωξη της πλευράς μας για λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας. Εμείς επιλέγουμε να μιλάμε τη γλώσσα της ειλικρίνειας, ακόμα κι αν σε αυτή υπάρχουν πικρές αλήθειες. Εμείς επιλέγουμε την επανένωση της Κύπρου, τον τερματισμό της κατοχής, των επεμβατικών δικαιωμάτων και του εποικισμού. Εμείς επιλέγουμε λύση, τον έντιμο συμβιβασμό με τους Τ/κ συμπατριώτες μας και όχι το συμβιβασμό με τη διχοτόμηση και το ιμπεριαλιστικό έγκλημα του  1974.